• Herinnering

    24 november 2015

    Zand 

    hoopt op,

    verspreidt zich

    en verlost

    een voetstap 

    van zijn afdruk.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 298 keer bekeken

  • Rijkdom

    24 november 2015

    Hoe rijk ben ik:

    op een weekdag

    met koffie in de hand

    naar aanstormende golven kijken

    die zich stukslaan 

    op het strand

    aan de rand

    van mijn

    bestaan.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 285 keer bekeken

  • Stormpalet

    5 mei 2015

     

     

    Stormpalet.

     

    De zee is gifgroen,

    de wolken tonen tot nachtblauw.

    De lucht, fel blauw

    geeft witte randen

    rond de wolken.

    Het strand lijkt gele oker

    met donkere vlekken bruin,

    gemêleerd met napels geel.

    De wind blaast grijs

    de kleuren uit elkaar en

    vormt een tonentapijt

    vol scharkeringen.

    Zware druppels verzachten

    het oppervlak als een vernis

    dat vochtig naglanst

    wanneer de bui overgedreven is.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 366 keer bekeken

  • Toekomst

    21 maart 2015

     

    Toekomst.

     

    De zee neemt

    niet alleen maar geeft ook

    schelpen, opspattend water,

    stokken, wier,

    plezier,

    gedachten aan later, en

    afval met een eigen verleden

    dat een wereldreis

    heeft  beleden.

    Deinend op de golven,

    onder getrokken door de stroom,

    van koers naar koers zwenken,

    verdronken als in een droom,

    spoelt het dan aan op ’t strand

    en vormt als afval direct een band

    van vervuiling en verval.

     

    Dan, opgenomen door de vloed,

    rolt het een nieuwe toekomst tegemoet.

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 379 keer bekeken

  • Topsport

    11 februari 2015

    Topsport

    Het zweet druipt langzaam in straaltjes langs mijn rug en onder mijn haar in de nek vandaan. Een zacht briesje wat nauwelijks verkoeling brengt, probeert er wat van te verdampen maar het wil niet echt lukken. Mijn ene oog ziet wazig maar ik merk aan Louis dat dat bij hem niet zo is. Knipperen dus maar. Hopelijk niet net tijdens de sprong van zo’n agametje.

    De leeuw gaapt eens hartgrondig, verlegt zijn buik en trekt even met een achterpoot. Soezen heet zoiets, niet slapen. Een aantal jeeps rijden aan en weer af dus de echte kalmte is ver te zoeken totdat de nieuwigheid van de ontdekking eraf is. Eindelijk rust. In de verte dwarrelt stof tot hoog in de lucht, alles met een witte waas bedekkend. Het gewicht wordt van de voeten gewisseld, een tong glijdt over de lippen die dik ingesmeerd zijn met balsem. Het zonlicht is hier hard, dus is het belangrijk jezelf goed te beschermen.

    Een agame loopt voorzichtig richting de voorpoot. Die blijft stil liggen. Wij houden onze adem in. Eén beweging van de leeuw en het proces kan weer van voren af aan beginnen. Het hagedisje wordt stoutmoediger en begint de manen te onderzoeken. Eerst aan de onderkant. Het kriebelt lijkt het wel. De leeuw opent lui een oog, maar niet lang genoeg om geïmponeerd te raken door het diertje. Voorzichtig komt een tweede vrouwtje dichterbij. Een klein sprongetje en een insect is tot maaltijd gereduceerd. De manen worden als door een stofkam uitgeplozen, voorzichtig, zachtjes, alsof ze niet aanwezig zijn. De neus van de leeuw rimpelt, niest en blaast bijna de reptieltjes aan de kant maar ze laten zich niet kisten. Stoutmoedig beklimmen ze opnieuw dat stukje rots en richten hun aandacht op de manen. Insecten zoemen, in de verte balkt een zebra. De leeuw lijkt er niet van onder de indruk, hij blijft liggen. Zijn broer staat op en rekt zich uit. Een lome blik glijdt over de omgeving. De kopjes vormen bijna letterlijk de troon waaraan hun wereld voorbij trekt. In de auto heerst stilte op een enkele zucht na.

    Dan ineens is het moment daar. De camera ratelt. Even nog snel checken of de instellingen goed waren, en dan is daar, godzijdank. de ontlading. Diepe zuchten, wat zenuwachtig lachen en ontspanning in de voetzolen na het staan. De verkrampte armen zakken naar beneden om los te schudden.
    Een winnaar scoren is topsport.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 384 keer bekeken

  • Vloedlijn.

    22 januari 2015

    Ken je dat,

    je loopt op het strand,

    het donkere gedeelte

    en ziet de schelpen als een lijn

    geëtaleerd.

    Dan weet je ineens heel zeker:

    dat is de rand

    waar het land

    zich tegen de zee heeft gekeerd.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 379 keer bekeken

  • Een zwoele ervaring

    19 mei 2014

    Languit liggend in een stoel terwijl de avond loom zijn intrede doet, glijden mijn gedachten terug in de tijd, toen het heet, verschroeiend heet en droog en stil was....

    Ik zit op mijn veranda, de rivier kabbelt zachtjes klokkend, en witte Ibissen verroeren zich niet in de hete middagzon. De lucht is pijnlijk blauw aan de ogen, bijna wit en droog en heet. Achterover wiebelend op mijn stoel, mijn voeten zetten zich af tegen de leuning van de veranda, geniet ik van dit moment. Een zweetdruppel rolt onbekommerd vanuit een oksel naar beneden. Laat maar gaan. Plukken groen gras
    en wat accaciabosjes staan te suffen en schurken zachtjes tegen de schaduw van de doumpalmen aan. Onder de palm staat een zebra te grazen, de staart zwiept onophoudelijk heen en weer. Het geluid van de daar omheen zoemende vliegen is bijna hier, aan de overkant, te horen. Zwaar drukt de lucht op je lijf, zelfs het ademen gaat sloom, alsof er stroop door je longen gepompt wordt. Het flesje water doet goed, in één slok is het leeg. 

    Ineens hoor ik gekraak, niet heel veel, maar wel erg luid. Voorzichtig laat ik de stoel terug op de poten zakken en terwijl ik me omdraai komt er een olifant tussen de tenten door lopen. Bijna letterlijk alleen op de wereld trekt hij een spoor dwars door alles heen. Het enige dat ontzien wordt zijn de tenten. Verder doet niets er toe. Zijn enorme lijf, gedragen door grote, maar wonderbaarlijk flexibele en zachte poten, schuift meter voor meter op richting de veranda. Ademloos verwacht ik bijna een enorm kabaal te horen, maar takken ten prooi gevallen aan zijn eetlust zijn het enige dat je hoort kraken. De kleine oogjes kijken alert om zich heen voordat ze zich, uit puur genot, sluiten en de lange wimpers zich als waaiers over de wangen vleien. 
    De tijd staat stil, de lucht staat stil, ik ben stil. Het enige dat beweegt is de olifant.
    Zijn zwiepende staartje plaagt de vliegen, de oren gaan traag heen en weer.
    De malende kiezen verbrijzelen de takken. Zich absoluut niet van mij bewust, of eigenlijk mij volkomen onbelangrijk duidend, slentert de olifant langs de veranda. Uiteindelijk slokt de bosrand iets verderop ook de laatste poot op van een sprakeloze ervaring. 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 500 keer bekeken

  • Overpeinzing...

    12 april 2014

    Een grijze waas is als verpakkingsmateriaal terwijl ik naar een glimp van het huis zoek dat er toch zou moeten staan. Doelgericht loop ik in de goede richting. Het pad licht zwart voor mijn ogen op en gaat spontaan over in donkerbruin. Zand voegt zich tussen het losgewrikte asfalt en neemt steeds meer de overhand naarmate ik verder loop. Nog steeds geen teken van het witte huis dat ik verwacht.

    Het zal inmiddels wel verkleurd zijn naar grijs, de tijd staat gewoon nooit stil. Hoe kan ik verwachten een wit huis te zien als mijn dromen al zo oud zijn dat ze bijna oplossen in het water dat zich golvend over het zand tussen het asfalt vleidt.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 510 keer bekeken

  • Voorjaarsbloeiers.

    11 maart 2014

    Heerlijk, het voorjaar is in mijn bol geslagen. Snoeien, spitten, onkruid wieden. Nooit geweten dat er in de winter zoveel onkruid groeit en ik tuinier toch al zo'n 30 jaar!  Merels fladderen verstoord rond, duiven maken een doorstart en een fazant kijkt mij aan met een blik van: "die is niet helemaal normaal". Het maakt allemaal niets uit, ik geniet met volle teugen. Schrammen en stijven spieren ten spijt. 

    Een lichte nevel trekt langzaam over de velden, een vochtig dekentje zakt over het land, langzaam een voorproefje nemend van de dag die overgaat in de nacht. Het geluid van het verkeer zakt langzaam weg, het spitsuur is bijna voorbij. De maan staat al klaar aan de nog blauwe hemel, nog even wachten, de coulissen zijn niet donker genoeg. De stilte van het moment het vocht en de intensiteit van de schemer waarin de wereld van gedaante wisselt is bijna oorverdovend. Zo zacht en mooi. Morgen wordt weer een prachtige dag, het kán gewoon niet anders.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 518 keer bekeken

  • Opnieuw beginnen.

    28 december 2013

    De kerst is weer voorbij en de jaarwisseling komt eraan. Ik zit naar een nieuw doek te kijken. Fris, en nieuw het komende  jaar in was mijn filosofie. De beelden racen door mijn hoofd, maar ik krijg niet voldoende rust om de details scherp te krijgen. Nu zijn details niet per definitie belangrijk, het ontstaat toch allemaal terwijl het gebeurd maar ik vind het wel fijn een redelijk gedetailleerd beeld voor ogen te hebben wanneer ik begin. Al is het maar om de sfeer te bepalen. Die sfeer schuurt over mijn netvlies, rood stof vergezeld door een droge wat muffige grondlucht om het plaatje compleet te maken. Langzaam verrijst een beeld, nog wazig, de contouren worden langzaam scherp maar worden weer ingehaald door andere ideëen. Concentreer je, focus je op wat je wilt uitbeelden, begin gewoon en zie waar je uitkomt zonder de sfeer uit het oog te verliezen...Klinkt leuk toch? Het is hard werken, zelfs nog voordat er een kwast op het doek staat.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 525 keer bekeken

  • Meer blogs >>